خورشيد به کام مغرب می رود
و ستاره ی شب می درخشد
و يک ندای روشن مرا می خواند
باشد که چون از خاکريز دريا بگذرم
هيچ ناله ای نباشد
و اين موج که اکنون به دريا می رود
همانند آن موج که از ژرفای دريا آمده بود
خفته و خاموش به خانه بازگردد
تاریک روشن
وناقوس شب
وآنگاه تاریکی باشد که چون بر کشتی سوار شوم
اندوه وداع نباشد
زیرا هرچند این موج مرا به ورای زمان می برد
چشم امید گشوده ام
که چون از مرز ساحل بگذرم
ناخدای خویش را روی در روی دیدار کنم.
